انسان مغرور و خودپسند ، فكر و نظر درستي ندارد

انسان مغرور و خودپسند ، فكر و نظر درستي ندارد
عجب و خودپسندي يكي از علف‌هاي هرز مزرعه زندگي انسان است؛ ما مي‌تواين با تفكر درباره گذشته و انديشيدن به آينده و بررسي كردن داشته‌ها، اين بيماري را در خود علاج نماييم. بايد به اين مسأله بيشتر دقت كنيم كه اولاً انسان هر چه دارد، از علم و قدرت گرفته تا ثروت و جمال و كمال، چندان زياد نيست و خيلي‌ها بيشتر از او دارند و به قول معروف، دست بالاي دست بسيار است! پس آنچه داريم، كم است و قابل فخرفروشي نيست. ثانياً همين دارايي كم‌هم، از آنِ خودمان نيست؛ بلكه امانتي الهي است كه دير يا زود آن را از ما مي‌گيرند و تنها گزارش عملكرد ما بر جا مي‌ماند؛ همان گونه كه پيش از ما نيز اين امانت از خيلي‌ها پس گرفته شده است.

انسان مغرور و خودپسند
اگر انسان توان، قابليت و موفقيت‌هاي خود را، لطف خداوند بداند، در عين حال كه اعتماد به نفس دارد و در كمال اطمينان گام برمي‌دارد، در مقابل بندگان خدا نيز متواضع است، زيرا شايسته نيست با سرمايه‌هاي خدادادي، به بندگان خدا فخرفروشي كرد، اما اگر كاميابي‌ها و دستاوردها را از خود دانستيم و از خدا غافل شديم، اين عجب و غرور پيامدهاي زير را براي ما در بر خواهد داشت:
1. غرور ما را در نظرها كوچك و بي‌مقدار مي‌كند، چرا كه فرموده‌اند: «هر كس تكبر ورزد، خدا او را كوچك مي‌كند و هر كس فروتني پيشه كند، خداوند او را در نظرها بالا مي‌برد.»
2. خودپسندي سبب توقف توسعه عقل و فهم انسان مي‌شود و از رشد او جلوگيري مي‌كند، زيرا غرور و باور كذب، مانع يادگيري، پرسيدن و طلب كمال است.
از اميرالمومنين، علي عيله‌السلام نقل شده است: «غرور و خودپسندي انسان، يكي از حسودان عقل اوست!»
3. تكبر موجب مي‌شود عالمان و آگاهان، دانش خود را از ما دريغ كنند. سعدي داستاني را در مورد شخص مغروري نقل كرده است كه اطلاعات مختصري در علم نجوم داشت و چنان به خود مغرور بود كه گويا كسي از او آگاه‌تر نيست.
روزي نزد كوشيار، رياضيدان معروف قرن چهارم رفت و با همان غرور در ضمن گفتگو و بدون آن كه به جهل خود اعتراف كند، مي‌خواست از اين رياضيدان معروف، نكته‌هايي بياموزد، اما كوشيار كه او را مست غرور يافت، چيزي به او نياموخت و به او گفت: «تو خود را پُر از معلومات مي‌داني و ظرف تو جاي خالي ندارد كه من آن را پُر كنم. وجود تو به جاي علم و دانش، از خودپرستي لباب شده. بايد اول ظرف وجودت را از اين غرور خالي كني، سپس به جاي آن، علم و معرف بريزي.»
4. غرور باعث مي‌شود همان مقدار كمي هم كه مي‌دانيم، زير حجاب خودپسندي پنهان شود و نتواند به ما كمكي كند. بزرگان، علم و دانش را به چشم بينا تشبيه كرده‌اند كه به كمك آن، انسان مي‌تواند راه درست را بيابد و هوا و هوس و غرور را به گردو غباري تشبيه كرده‌اند كه مانع ديد انسان مي‌شود.
در هر حال انسان مغرور، نه به فكر يادگيري است و نه عالمان رغبتي به آموزش او دارند و نه مي‌تواند از علم خود استفاده كند. چنين انساني نمي‌تواند رأي و نظر صحيحي داشته باشد. پيشواي دانايان، علي عليه‌السلام مي‌فرمايد: «انسان مغرور و خودپسند، فكر و نظر درستي ندارد»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *